Ik zag Wim Kok onlangs in Amsterdam lopen. Zijn lange beige jas fladderde ruim om zijn magere benen, hij oogde kleiner dan ik in gedachten had, en ouder. Als ik niet zo geïrriteerd was, zou ik misschien medelijden met hem gehad hebben. Maar ik baalde: dit ooit toch respect afdwingende PvdA-kopstuk stak in zijn glorietijd z’n afschuw voor hoge beloningen voor topmensen niet onder stoelen of banken. Na zijn regeerperiode ging meneer echter zelf voor het bankwezen aan de slag en maakte plots een draai van 180º. Ineens konden en moesten de lonen van dure managers wél omhoog ‘omdat topmanagers anders zouden vertrekken naar het buitenland’. Deze omwenteling was al curieus, en blijkt inmiddels desastreus. Wat nou ‘topmanagers’?! Wat nou ‘anders gaan ze naar het buitenland’?! Had ze lekker laten gaan, dat stelletje prutsers & bedriegers. Zaten we nu niet in de shit.
Waarom krijgen wij nu geen excuus van de heer Kok en andere medewerkers van dit soort praktijken? Hoe zit het eigenlijk met ex-minister Zalm van Financiën, die er eerst terecht werk van maakte dat de DSB-bank te agressief en onjuist adverteerde, maar na zijn VVD-ministerschap juist bij díe bank een of andere functie aannam? Dezelfde Zalm trouwens die (achteraf natuurlijk) toegaf tegen het hele Nederlandse volk gelogen te hebben: onze gulden was bij de omwisseling naar de euro wel degelijk 10% minder waard geworden. Ja, of we dat niet door hadden! Maar het maakte volgens hem niks uit, ‘was goed voor de export’. Fantastisch. Euro-gulden staat nu ongeveer een op een.
Draaien, kronkelingen, leugens. Dat de financiële clusterbom wordt ontmanteld, de boel wordt opgeschoond, de extreem hoge beloningen & gouden handdrukken aan banden worden gelegd was nodig en is een goede zaak. Maar moeten de mensen die aan de wieg van de ellende staan, of in ieder geval stilzwijgend getuige waren van de geboorte van dit wangedrocht, zich niet de ogen uit hun kop schamen? Moeten zij uit-eigen-beweging niet eens de mond openen en nationaal excuus aanbieden? Hebben ze geen sprankje eergevoel? Of denken ze God te zijn? Een nog grotere jas in schutkleur om in te verschuilen: af te halen bij het Leger des Heils.
KEN JE DAT?
Ja, ken jij dat ook: dat je éven niet meer weet wat je moet doen? Met je leven, met jezelf, je werk, de wereld, met (zonder) geld, met het dagelijkse nieuws, je familie, je (ex)gezin, met alles wat er maar gebeurt en waarop je zo weinig invloed lijkt te hebben? En dat ‘even’ soms langer duurt dan ‘even’? Óf dat je juist het ene net een beetje op orde hebt en het volgende alweer begint te emmeren.
DAT IS TOCH NIET NORMAAL? Ofwel: BIZARRR!
Tijdens het schrijven van mijn boeken was ik enigszins van de wereld. Ondertussen draaide de wereld natuurlijk gewoon door, en er kwamen zo toch heel wat bizarre zaken voorbij vliegen. Dingen waarvan ik vaak dacht: dat is toch niet normaal?
Kredietcrisis
Signeren
Iedereen die zin heeft: zaterdag 29 november a.s. ben ik uitgenodigd om van 11.30-12.00 uur gast te zijn in het kunst & cultuurprogramma Krieken van Kitty Mertz op Schagen FM. Meteen daarna signeer ik mijn tweede roman Man op je lip bij Boekhandel Plukker. Kom langs van 12.30-13.30 op de Gedempte Gracht in Schagen!
Spam
Wow, DRIEHONDERDEENENTACHTIG reacties op m’n nog maar net begonnen blog?! Dat gaat lekker! Mocht ik willen ja. Een van de grootste spamverspreiders ter wereld mag dan net in Amerika zijn opgepakt, ik (vrouw!) verzuip nu plots in de een na de andere weinig verfrissende golf viagra-aanbiedingen. Spammers’ misdadige plek lijkt met grotere snelheid dan het licht ingenomen. En bedankt.
Obama
Geschiedenis.
Obama. De (aanstaande) eerste zwarte Amerikaanse president werd gister, 10 november 2008, in het Witte Huis ontvangen door die fijne Bush. Nog ruim twee maanden onkruid.
Obama? Lets hope: the only way is up.
Succes met de kredietcrisis. Succes met het record-begrotingstekort. Met uw feitelijk failliete land. Met de oorlog in Irak en Afghanistan. Hoeveel erger kan iets worden?
Obama! Don’t kill Obama, de best beveiligde president ever.
Laat geschiedenis de toekomst.
Disneyland zoekt nieuwe Mickey Mouses en Donald Ducks. In Nederland???
Als je 18 of ouder bent, kan je om de nieuwste Mickey Mouse of Donald Duck te worden, via het Nederlandse Centrum voor Werk en Inkomen (CWI) auditie doen. Disney heeft laten weten graag Nederlanders te willen ‘vanwege hun talenkennis’. Hier wringt de schoen.
Ik heb zelf eens auditie gedaan bij Disney omdat ik Sneeuwwitje wilde spelen: die geel/blauwe sprookjesjurk, die zwarte mooi gekapte haardos, fijn vergezeld van zeven vrolijke dwergen. Ik zag het wel zitten. Dacht ook een goeie kans te maken bij de dans/acteertest, want hoeveel ‘kleine dansers/acteurs’ bestaan er (voorwaarde voor auditie) nou eigenlijk? Dat bleken er veel. Heel veel.
Hoewel het niet de allerzwaarste auditie was die ik ooit heb meegemaakt, heb ik toch mijn kont er vanaf moeten bluffen om de prinses aller prinsessen te mogen spelen. De wandelende Disney-droom moest 1.65 meter zijn, ik ben maar 1.60 meter. Én heb ook nog eens geen – daar kwam plots de tweede eis – bruine ogen. Maar mijn blufkwaliteiten waren van niet geringe omvang (het waren tenslotte ook zwaar discriminerende eisen waartegen je je wel in het verweer móést stellen) en ik werd aangenomen.
Ik mocht Sneeuwwitje spelen!
Tot ze op de toneelschool vonden dat ik er iets te vaak niet was, toen heb ik toch maar de brui aan gegeven aan de felbegeerde rol van prinses. Ondertussen was ik wel in België met voormalig prins Albert (nu koning) op een filatelietentoonstelling en een ballonvaart geweest. Liepen we door de bosjes richting de opbollende luchtballonnen, vraagt de prins opeens aan mij (nou ja, aan Sneeuwwitje): ‘bent u niet bang dat ik nu verander in de Boze Wolf?’ ‘Ach nee’, was het wat brutale antwoord, ‘ten eerste ben ik veel gevaarlijker, ten tweede kan ik heel hard rennen en ten derde was dat een heel ander sprookje.’ Prins Albert kon de onbevangenheid gelukkig wel waarderen. De Disney-begeleiding ook: ik kreeg een fraaie bos bloemen omdat de prins had gelachen.
Maar de schoen wringt! Ik weet uit eigen ervaring dat juist de figuren die ze bij de auditie vragen, de Donalds en de Mickeys, geen woord mogen zeggen. Dat heeft ook geen zin trouwens; die arme acteurs krijgen een enorme Disney-kop op hun hoofd gezet waardoor er niks maar dan ook niks te horen is vanuit die bedompte zweetruimte – al zou je de longen uit je zuurstofloze lijf schreeuwen. Maar de reden waarom het zelfs verbóden is te praten, is om kinderen niet de illusie te ontnemen echt in een sprookje te zitten. Wat je schijnt te doen door op zo’n Disney-figuur een stem te plakken.
Sterker: Vlaamse tv-kijkertjes mochten zeker niet worden opgescheept met het Nederlandse accent van de wél sprekende Sneeuwwitje (die nooit zo’n zware plastic kop op haar schouders heeft, wat denk je waarom ik enkel haar wilde spelen). Nee, deze puur Hollandse Sneeuwwitje mocht in d’r Vlaamse tv-debuut enkel en alleen lief knikken als antwoord. Hè, gezellig. En wanneer er echt een langer antwoord vereist was, moest ik maar onhoorbaar voor de Vlaamse kijkertjes thuis, mijn antwoord bij de presentatrice in-het-oor-fluisteren. Top. Hollands mimespel. “Disney wil Nederlanders vanwege de talenkennis”? Joost mag weten waar dat vandaan komt maar er klopt geen hout van. Dat lijkt meer op Pinokkio.
Man op je lip, de roman
Er is vandaag een nieuwe page bijgekomen. Kijk bij ‘Man op je lip, de roman’, en laat als je zin hebt bij deze post een berichtje achter!
Verpleegster Lucia de B. heeft lang vastgezeten omdat er 7 doden zijn gevallen ‘toen zij in de buurt was’. Dat is toch niet normaal? Of wel?
Lucia de B. werd voor moord veroordeeld omdat ‘zij in de buurt was’ toen 7 ziekenhuispatiënten stierven. Een statisticus en getuige-deskundige in de zaak meldde dat een verpleegkundige een kans van één op 342 miljóén liep zoiets toevallig te overkomen. Die kans is zo klein, dat Lucia de B. het qua kansberekening wel gedaan moest hebben, en mede daarom schuldig werd bevonden.
Schrijver en bioloog Maarten ’t Hart beet zich al snel vast in deze zaak omdat hij vindt dat ‘ergens in de buurt zijn’ nooit mag betekenen dat je schuld krijgt. Dat is volgens hem de omgekeerde wereld. Het lijkt inderdaad op heksenvervolging; daar kun je je niet tegen verdedigen. Waarmee meteen heel wat vakken als verpleger, dokter of brandweerman, dus levensgevaarlijk worden. Ik heb ’t Hart veel sterkte gewenst met zijn strijd: Als Lucia de B. het gedaan heeft moge zij branden in de hel, maar een eerlijke kans (!) verdient iedereen.
Naast Maarten ‘t Hart waren ook wetenschappers van Nature, een van de beste wetenschappelijke tijdschriften ter wereld, geïntrigeerd door de hele zaak en deden de berekening nog eens dunnetjes over. Zij kwamen op een totaal andere kans uit, namelijk 1 op 48, en via een andere berekening zelfs: 1 op 5! Dat betekent dat de kans dus heel groot was dat verpleegster Lucia de B. toevallig steeds bij de overledenen in de buurt was. De wetenschappers voegden er nog aan toe: ‘statistiek heeft de kracht om iedereen gek te maken, zelfs rechters.’
De eerlijkheid gebied te zeggen dat Lucia de B. ook werd veroordeeld omdat zij dodelijke medicijnen zou hebben toegediend aan twee patiënten. Maar… critici betwijfelen ook al een tijd of dit klopt. Het bewuste medicijn veroorzaakt een vergroot hart, en dat hadden de overleden mensen helemaal niet. Zelfs degene die bij de rechtszaak als deskundige geraadpleegd is, denkt daar inmiddels anders over. En het babytje dat Lucia de B. vermoord zou hebben (het andere speerpunt dat tot haar veroordeling leidde) blijkt na nieuw onderzoek toch een natuurlijke dood te zijn gestorven.
Hierna werd De B. midden 2007 voorlopig op vrije voeten gesteld. Daarmee was het wachten niet voorbij. Terwijl de meeste van deze feiten al in januari 2007 bekend waren, heeft de Hoge Raad nu pas, bijna eind 2008, besloten dat de zaak heropend wordt. De B.’s familie, altijd overtuigd van haar onschuld, was vandaag erg blij. Lucia De B. zelf reageert wat afwachtend. Ik kan me daar iets bij voorstellen. Ze heeft in de gevangenis een hersenbloeding opgelopen, kon daar niet goed revalideren, is nog steeds gedeeltelijk verlamd. Als ze inderdaad onschuldig is, waar alles op duidt, heeft ze genoeg meegemaakt. Ze is een stuk van haar leven kwijt. Wat lijkt het me zwaar om naar een nieuw proces te moeten uitzien, zelfs al krijg je vrijspraak.
2/3 van de aangiften van ernstige dierenmishandeling wordt geseponeerd/afgedaan met ‘n boete. Dat is toch niet normaal?
Vier oktober, ofwel ‘Werelddierendag’, waarop we onze huisdieren vaak extra vertroetelen en verwennen, wordt door de Dierenbescherming voorlopig opgeschort. Dit omdat eigenlijk alleen de (huis)dieren die toch al goed verzorgd worden er iets aan hebben en het verder een erg commercieel gebeuren is geworden. Dierendag verdwijnt niet, maar wordt vervangen door ‘Vergeten-Dierendag’, waarbij de datum een dagje verspringt. Voortaan moet 5 oktober een speciale dag worden waarop de Dierenbescherming jaarlijks aandacht zal vragen voor het vergeten, mishandelde dier. Het is nodig. Het is niet genoeg. In Gelderland zijn 62 (!) zwaar verwaarloosde honden bij een hondenhandelaar in beslag genomen. De beesten waren dood, half dood, levend aangevreten door ratten; bevonden zich in hun eigen poep en pies en waren ernstig ondervoed. Daar word je toch beroerd van? Ik kan me ook nog een geval herinneren van ‘kattenopvang’ in Schiedam: 30 dooie en 35 zeer verwaarloosde poezen en katers. Of het niks is. Die eigenaar was bovendien al eens beboet voor het verwaarlozen van dieren. De Dierenbescherming heeft minister Hirsch Balin van Justitie aangeschreven opdat er actie wordt ondernomen. Lijkt mij een typisch geval van duidelijk: in de gaten houden die beulen (als ze dieren zo mishandelen, lijkt het mij niet onwaarschijnlijk dat ze op andere gebieden ook niet zo fijn bezig zijn). Verder: laten voelen in de portemonnee én, heel simpel, een eeuwigdurend houdverbod voor dieren. Niet dat zo’n verbod bestaat. Nee, dierenbeulen mogen zo, hup, probleemloos, in de herkansing. Hoezo?! Kunnen dieren dat ook? Aan de slag Justitie, dit is bij de beesten af.
ken je dat?
Waar ik nu even mee zit?
Sinds ik me kan herinneren, wilde ik actrice worden. Wist mijn roeping (heftig woord, maar voelde echt zo) onmiddellijk toen ik de Sound of Music, mijn eerste bioscoopfilm, zag. Dat was het! Ik wilde zingen, dansen, acteren. ‘Lukt je nooit,’ zegt dan de halve wereld. ‘Dat heb jij niet voor mij uit te maken,’ dacht ik dan. Kreeg van Jan en alleman om mijn oren: ‘Ons soort mensen kent helemaal niemand in die wereld.’ Dat had er volgens mij niks mee te maken. ‘Het gaat niet om wie je kent, het gaat om wat je kunt.’ (Beetje naïef, oké.)
Na de vwo, auditierondes en hard werken in een wereld waarin ik inderdaad niemand kende, toch mijn toneelschooldiploma gehaald. Gespeeld in theater, voor tv. Soms wist ik van gekkigheid niet hoe ik waar zo snel moest komen omdat ik zoveel tegelijkertijd deed, soms zat ik midden in het beruchte zwarte gat.
Heftige uitersten. Groot nadeel (juist in het acteursvak waar je het ook van je uiterlijk moet hebben en er toch al weinig vrouwenrollen zijn): je wordt er volgens de gangbare westerse mening in de loop der jaren niet mooier op – als je je al ooit zo voelde. De man schijnt daar minder last van te hebben – hoewel die tegenwoordig ook steeds vaker middeltjes tegen rimpels en grijze haren aangesmeerd krijgt. Je zal er grijze haren van krijgen, van al dat gesmeer en geplak en geverf. Ik ben bovendien een schijtzak. Bij de gedachte aan een operatie bij mezelf of geliefden word ik acuut misselijk. Tegelijkertijd wil ik altijd alle ins and outs weten en volg zelfs de meest scary programma’s op de voet. Ingrediënten van de inhoud van crèmepotjes, bijsluiters van pillen, ik lees alles tot bleek wordens aan toe. Duik diep in de geheimen van botox en zie er vervolgens na het gezwem in allerlei ‘mogelijke bijwerkingen’, nog maar even van af. Mocht je al iets aan jezelf willen laten doen: nieuwsgierigheid + angst = dodelijke combinatie.
Verder ben ik niet zo’n lobbier (voor mezelf). Praat niet makkelijk iemand naar de mond. Kan nogal heftig zijn en ben een einzelgänger. Speel ook niet graag de derde pispaal van achter, ofwel drie zinnen in een avondvullend toneelstuk. Dat werkt allemaal niet erg mee om te komen waar je wilt, ik moet het toegeven. Maar moet je doen wat je níét wilt om te krijgen wat je wél wel wilt? Is dat doorzetten of ben je dan idioot bezig? Wat is belangrijker, het doel of de weg erheen? Die grens ligt voor iedereen anders. Ik in ieder geval doe niet graag iets tegen mijn zin.
Het liep allemaal apart. Wat gebeurde mij jaren geleden, midden in een lelijk zwart gat na een ‘Vlaamse periode’ waarin ik lang in Leuven had gewoond & gespeeld? Ik werd gevraagd om een kindervoorstelling te regisseren in mijn geboortestad Schagen. Nota bene in het Scagon Theater, de plek waar ik zelf ooit begon met spelen! Terug naar het verleden, in het heden. Een uitdaging – ik zei de hartelijke groeten aan het zwarte gat en ‘ja’ tegen de rest. Op naar het regisseren. Kom ik in het theater, was er geen toneelstuk. En dat zou er ook niet komen. Uit nood & geldgebrek van de stichting (ik was boven haar budget, zij onder het mijne, nee zeggen was geen optie, deze uitdaging moest aangegaan worden) ben ik zelf toneelstukken gaan schrijven. Vond dat zo spannend en leuk, ik had meteen de smaak te pakken. Ging scenarioworkshops volgen, ben met veel plezier voor tv-series gaan schrijven, o.a. Baantjer, Costa! en voor Zoop. En… vorig jaar is mijn eerste roman Inez & Zo uitgekomen. Het werk was buffelen; gelukkig loopt het boek erg goed. Mijn uitgever Sijthoff blij, lezers blij, ik blij. Maar nu komt het.
Nog éven wachten.
Tot 20 oktober a.s. om precies te zijn.
Dan komt mijn tweede roman uit.
Het boek heet: Man op je Lip.
Drie jaar keihard achter elkaar doorgewerkt, ’s morgens, ’s middags, ’s avonds, zelfs ’s nachts, in de weekends, non-stop. Gesteund door familie en vrienden, die ik fysiek weinig heb gezien (zonder telefoon/ internet geen leven). Ik hoop net als zij dat Man op je lip zo’n succes wordt als Inez & Zo, hopelijk zelfs groter. Van tevoren weet je dat niet. Mijn uitgever vindt mijn tweede manuscript wél: nog leuker, mooier en ontroerender dan mijn eerste boek. Ik? Ik ben klaar. Moet het uit handen geven. Hoop dat Man op je lip veel aandacht krijgt, hoop dat veel mensen het boek kopen en leuk vinden, dat rond gaan zingen. Maar dat gevoel: nu heb ik er geen invloed meer op… Hilfe!